آسمان هشتم
با سلام دستان کدام کینه زهر آلود برگ گل صورتت چنین کرده کبود این داغ همیشه بر دل تاریخ است مزد علی و ام ابیها این بود؟ سلام دوستان عزیز حال و هوای اربعین مرا واداشت تا بعد از مدت های طولانی به سراغ وبلاگ بیایم این شعر یادگار اربعینیست که مصادف بود با آغاز سال 1385....مشهد...حرم....صحن انقلاب...ساعت 10 شب تو مشهد باشی و سال جدید و اربعین باشد چه سالی میشود سالی که آغازش چنین باشد تمام شهر پرچم های یا عباس و یا زهرا حضور ممتد زنجیر زن های حزین باشد چهل روز از فراغش میشود طی حق بده زینب در این مدت خمیده قد، غمین، دل آتشین باشد دویدن روی خار داغ صحرای عطش خورده یتیمانی که سهم کودکی هاشان همین باشد مگر از نسل پیغمبر نبودند این جماعت؟ آه چرا باید تن عباس بر روی زمین باشد حسینی را که بر دوش پیمبر شاد میخندید سزایش نیست درد آلود جمعی اهل کین باشد حرم این روز ها در ماتم سالار دین غرق است حرم در ازدحام عاشقان راستین باشد به پابوس حسین و مرقد عباس راهی نیست تمام دلخوشی مان مرقد این هشتمین باشد کبوتر نیستم آقا، کلاغی رو سیاه و بد تو دعوت کن مرا یکبار در یک اربعین. باشد!؟ دوستان عزیز سلام و عیدتون مبارک امروز با یه ترکیب بند اومدم. این شعر برگزیده ششمین دوره جشنواره شعر رضوی( 1390) کرمان است. آهسته می رود و نگاهش به پشت سر دارد عبور می کند از خانه پدر دارد عبور می کند از هر چه خاطره است زل می زند به شهر نبی، چشم هاش تر زل می زند به گنبد و گلدسته و بقیع این بار آخر است، خداحافظی، سفر این بار هم سفر پر دلشوره های تلخ این بار هم سفر که مساوی است با خطر مردم مسافرم ولی افسوس ناامید پیغام آخرم چه عمیق است و مختصر مردم به حصن امن خدا چنگ در زنید زیرا در این حصار مصون از جهنمید از سمت شرق سر زده انوار سرمدی عطر گل و نسیم گلاب محمدی گل کرده در نگاه همه شوق دیدنت یا ایها الرئوف به ایران خوش آمدی پنهان ز چشم های پر از شوق مردمان کز کرده یک سیاست خو کرده با بدی آگاهی از هر آنچه که در انتظار توست اغراق نیست عالم آل محمدی مهر تو می کشد همه را سوی مشهدت بی شک برای عشق شروع مجددی پل می زنم از اول این بند تا بهشت عشق تو را ز روز ازل در گلم سرشت وقت اذان شلوغی شیرین صحن ها قدقامت الصلوه و نجوای ربنا ا شکی زلال، عطر نسیمی حیات بخش مهمان قلب های همه ذکر یا رضا سیل عظیم مردم عاشق که می برند از خاک صحن های تو سوغات توتیا دستی دخیل پنجره فولاد این حرم دستی به زخم های دلش می دهد شفا یا رب مباد یک سر سوزن جداشوم از صحن آب و آینه، از گنبد طلا من عاشق قدیمی این صحن و گنبدم در بین شهر های جهان محو مشهدم دوستان عزیز سلام امیدوارم که حالتون خوب باشه. بعد از مدتها دوری در این پست با یک غزل به روز میشم. بازیچه تقدیر در چشم های خیس تو تکثیر شد و رفت با یک نگاه خسته زمینگیر شد و رفت شاید خدا نخواست شماها یکی شوید بازیچه تهاجم تقدیر شد و رفت ایراد از او نبود که دنیا وفا نداشت در زیر بار حادثه ها پیر شد و رفت هر چند که به داده رضا داد ، بعد از آن از هر چه بی تو بود دلش سیر شد و رفت تکرار داستان قدیمی است، عشق تلخ عشقی که سالهاست به زنجیر شد و رفت... دوستان عزیز سلام عیدتان مبارک این بار تنها با یک رباعی آمدم . التماس دعا کی میشود این خانه به سامان برسد؟ با عطر خوش نسیم باران برسد؟ با رایحه عود و گلاب و صلوات این یوسف گمگشته به کنعان برسد اللهم عجل لولیک الفرج شیرین نوشته بود"کجایی؟ من تو را در ازدحامی تلخ گم کردم" و این پیام الهام بخش رباعی زیر شد تقدیم به شیرین مهربانم حرفی بزن و سکوت را معنا کن فکری تو به حال این دل تنها کن در تلخی ازدحام این کوچه بست من گم شده ام بیا مرا پیدا کن و دو رباعی دیگر دلتنگ تر از غروب در وقت غروب بارید و شکست دختر شهرآشوب تنهایی او چقدر قدمت دارد عمری است درون سینه اش کرده رسوب .... ای کاش که اینقدر دلت سنگ نبود با قلب من دلشده در جنگ نبود یک عمر دلم برای تو پر می زد یک روز دلت برای من تنگ نبود دومین سه پاره فصل پاییز بود و سردی مهر باز باران عجیب می بارید ابر در بین گریه می خندید شهر در عمق مه فرو می رفت آسمان غصه داشت بی تردید کسی اما چرا نمی فهمید ........ مرد در خود مچاله می شد و بعد اشک ها بی بهانه جاری بود زخم هایش عجیب کاری بود رعد بر آسمان ترک می زد حرف وام و اجاره و اقساط بر دل خسته اش نمک می زد دخترش فکر کیف مدرسه بود ولی افسوس دست های پدر زیر زنجیر فقر می فرسود راه ها بسته بود، چاره نداشت آخر از غصه خرد شد، پژمرد مرد در اوج بی پناهی مرد فصل پاییز بود و سردی مهر دخترک غصه داشت بی تردید کسی اما چرا نمی فهمید.. این شعر یادگار دوران تحصیلم در یکی از شهر های کویری است. کویر مردمی از جنس آسمان دارد کویر اگر چه کویر است صد زبان دارد شب و حکایت تفتیدنی ز عمق وجود هزار و یک شب این شهر داستان دارد از آن زمان که خدا قرعه را به نامم زد که من کویر نشین باشم او امان دارد نه سیب خورده نه گندم، هبوط از ملکوت به شهر سرد غریبی که صد نشان دارد از آن گذشته تاریخ سخت و رنج آور از آن همیشه دردی که از جهان دارد "رصا به داده" که دادیم کرده ایم عادت به شهر خوبی و خرما که هر زمان دارد به آسمان قشنگش دخیل می بندم به نقره باغ ستاره که بیکران دارد ولی خلاصه شعرم قبول این حرف است که هرکسی به گمانم یقین به آن دارد کویر مال شما سهم من فقط شیراز کویر زنده بماند اگر چه جان دارد.
| Design By : Mihantheme |
Authors
LinkDump
